Wschód słońca nad stadniną

Słońce nad stadniną,
w końską grzywę chowa twarz,
wstęgą nad łąkami
jeszcze się unosi mgła...

Stoją napięte

jak strzała gdy drży,
nim cięciwy świst

znów do lotu ją poderwie

    Konie, dumne konie,
    zasłuchane w szumy traw, lekkie i swobodne,
    jak na czystym niebie ptak.

Kiedy tak patrzę,
do biegu się rwą

chciałbym uciec stąd,
chciałbym gnać za swą tęsknotą...

Tam, gdzie lśni horyzont,
drga niebieską linią

wprost w otwarte wrota chmur,
siwych chmur,

tam, gdzie w kuźni słońca

dzień powstaje nowy,
gdzie wytycza drogi

rytm - serca rytm

Konie, dumne konie

w blasku wstającego dnia,
czułe i szalone,

czemu was uwielbiam tak?

Nieraz poniosą,

poniosą jak wiatr....

czasem bywa tak,
jak z dziewczyną...

Tam, gdzie lśni horyzont,
drga niebieską linią

wprost w otwarte wrota chmur,
siwych chmur,

tam, gdzie w kuźni słońca

dzień powstaje nowy,
gdzie wytycza drogi

rytm - serca rytm...

A mimo to kocham je jdenak...